×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
false

مجتبی امدادی از آن دسته هنرمندانی است که سال ها هم در تئاتر کار کرده است و هم در قاب تلویزیون بوده و هم در فیلم های سینمایی و تلویزیونی.

او پس از چند اجرا باز هم نمایش قاب عکس آقاجون را به روی صحنه می برد. به بهانه ی اجرای این نمایش، هنربرگ گفتگویی با مجتبی امدادی داشته است که ماحصل آن را در ادامه می توانید بخوانید:

 

کمی درباره نمایش قاب عکس آقاجون و قصه آن توضیح دهید؟

“قاب عکس آقاجون” داستانی در قالب نمایش کمدی با محوریت ترجیح فرزندان به پول و ارث و میراث بجای احترام به والدین و همچنین بی وفایی فرزندان نسبت به والدین شکل می گیرد.

درباره انگیزه نوشتن و انتخاب موضوع نمایشنامه. چرا تم کمدی؟ آیا دلیل خاصی برای اینکار وجود داره؟

انگیزه نگارش و کار بر روی این نمایشنامه از ریاکاری در خانواده ها و جامعه شکل گرفته و دلیل کمدی بودن آن، ایجاد ارتباطی راحت تر با مخاطب با زبان عام است و چون کار تم فانتزی دارد تاثیر آن بر روی مخاطب عام بیشتر است.

قاب عکس آقاجون چندمین اجرای خودش را پشت سر می گذارد؟ در چه شهرهایی این نمایش اجرا شده؟ آیا استقبال مخاطبان خوب بوده؟

اجرای چهارم در آمل، در نور، محمودآباد و بابلسر. و مجددا بنا به درخواست در آمل مجددا اجرا خواهد شد. استقبال در تمامی شهر ها فوق العاده بود و فقط در محمودآباد درصد استقبال از نمایش کمتر بوده است.

یکی از مشکلات تئاتر امروز کاهش مخاطب است. آیا در مورد نمایش هایی که در حال حاضر و یا قبلا کار می کردید فقط به این فکر می کردید که مخاطب نمایش باید صرفا مخاطب تئاتر باشند یا عموم مردم؟

بنده همواره به دنبال مخاطب عام بوده و هستم و به نظرم تئاتر برای همه اقشار جامه است نه قشری خاص.

در اینجا یک تضاد نظری وجود دارد. در آخرین نظرسنجی که از مخاطبان خواسته شده بود نمایش منتخب را اعلام کنند، یکی از کارگردانان معترض به انجام این کار بوده و اعتقاد داشته که مردم عادی نباید نمایش را انتخاب می کردند.

در صورتی که مخاطب نمایش ها همان مردم عادی بودند. آیا شما هم با این نظر هم عقیده هستید؟

به نظرم نمایش به سبک خاص می تواند مخاطب خاص داشته باشد اما نمایش عام همانطور که از اسمش پیداست برای همه است.

گرچه من اعتقاد دارم که ما که در زمینه طنز کار می کنیم مسلما مخاطب بیشتری داریم و میتوانیم افراد بیشتری را با سالن های نمایش آشنا کنیم و اتفاق خوشایندی است و به نفع هنر فاخر تئاتر و هنرمندان عزیز می باشد و دوست دارم روزی برسد که همه مردم به همه سبک های نمایش احترام بگذارند و با پرکردن سالن ها زحمت هنرمندان را جبران کنند.

یعنی می توان امیدوار بود که بخشی از عموم مردم را به مخاطب خاص تئاتر تبدیل کرد؟

بله. پله پله. این که عده کثیری با سالن ها آشنا شوند و بدانند تئاتر زنده است، کم کم به ادراک و انتخاب می رسند. البته اگر جامعه هنری با وحدت در جهت ترویج هنر تئاتر باشند که مسلما هستند، اما متحد بودن فقط به حرف نیست بلکه به همدلیست.

بهای بلیط نمایش شما چقدر است؟

۸۰۰۰ تومان و این مبلغ برای هنرمندان و دانشجویان و دانش آموزان نیم بهاست.

در اولین نمایش سال ۹۶، بهای بلیط ۱۵٫۰۰۰ تومان در نظر گرفته شده بود. آیا به نظر شما این مبلغ کمی برای شهرستان ها و برای سالن های کوچک زیاد نیست؟

در کارهای خاص، با ۱۵٫۰۰۰ تومان به نظرم هزینه دکور و دستمزد این عزیران هم میسر نمی شود. مگر اینکه از نهادی حمایت صورت گیرد و بهای بلیط کمتر شود تا برای مخاطب تهیه بلیط سخت نشود. اینها همه عواملی است که انسجام ندارد و نگاه مردم را به تئاتر دور می کند.

فکر می کنید مناسب ترین مرجع تعیین سطح مبلغ بلیط ها چه بخشی میتواند باشد؟ کارگردان؟ اداره ارشاد؟ انجمن نمایش؟ یا …؟

انجمن نمایش البته اگر کارگردان از طریق اداره ارشاد حمایت مالی شود و این همان انسجامی است که قبلا گفته شده بود.

 با آرزوی موفقیت در اجرای این نمایش و سپاس از فرصتی گه در اختیار هنربرگ قرار دادید.

گفتگو با مجتبی امدادی؛ کارگردان نمایش "قاب عکس آقاجون". هنربرگ

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد